ز خاک آفریدت خداوند پاک                                      پس ای بنده افتادگی کن چوخاک

حریص وجهانسوز وسرکش مباش                          زخاک آفریدیت آتش مباش

چو گردن کشید آتش هولناک                                به بیچارگی تن بینداخت خاگ

چو آن سر فرازی نمود این کمی                       از آن دیو کردند از این آدمی

یکی قطره باران زابری چکید                             خجل شد جو پهنای دریا بدید

که جایی که دریاست من کیستم؟                    گر اوهست حقا که من نیستم

چو خود را به چشم حقارت بدید                         صدف در کنارش به جان پرورید

سهپرش به جایی رسانید کار                            که شد نامور لولو شاهوار

بلندی از آن یافت کو پست شد                          در نیستی کوفت تا هست شد

تواضع کند هوشمند گزین                                 نهد شاخ پر میوه سر برزمین