هر که بیند رخ تو جانب گلشن نرود هر که داند لب تو قصه ی ساغر نکند
وقتی نفس گرفته دلم از هوایتان یعنی منم که زنده ام از دست هایتان
داود من دوباره بخوان که عالمی ایمان بیاورد به طنین صدایتان
از این همه سحر که گذشته است می شود یک شب نصیب این دل من دعایتان
این اشتراک چشم من و چشم خیس توست من گریه ام به کشته ی کرب وبلای تو
آقا اجازه می دهی هر وقت آمدی نقاشی ام کنند مرا زیر پایتان
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۹/۰۷/۲۱ ساعت 17:39 توسط محمدآبدونی
|